Europa jest trzecią najludniejszą częścią świata z 712 milionami mieszkańców (2006), po Azji i Afryce. Udział Europejczyków w światowej populacji systematycznie się zmniejsza - w 2006 r. zaledwie 10,8%, podczas gdy od epoki odkryć geograficznych do lat 60. XX w. udział ten wynosił ok. 20% (maksimum - blisko 25% w 1900 r.). Obecnie liczba ludności Europy zaczyna się zmniejszać. Zmiany liczby ludności kontynentu po II wojnie światowej pokazuje poniższa tabela.

Gęstość zaludnienia

Średnia gęstość zaludnienia w Europie (bez europejskiej części Rosji) to 64 os./km^(2), zaś wliczając europejską część Rosji - 32 os./km^(2). Największa gęstość zaludnienia występuje w Monako (16 718 os./km^(2)), Gibraltarze (4500 os./km^(2)), a także na wyspach: Malcie (1 261 os./km^(2)) i Wyspach Normandzkich (774 os./km^(2)). Spośród dużych krajów europejskich największą gęstość zaludnienia posiadają Holandia i Belgia i jest to odpowiednio 382 i 342 os./km^(2). Najmniejsza gęstość zaludnienia występuje na norweskich wyspach Svalbard (0,05 os./km^(2)), a z niepodległych krajów - na Islandii (poniżej 3 os./km^(2)), a także w Norwegii i Finlandii. Od lat 90. przyrost naturalny w Europie jest niski, w 2004 r. wynosił średnio ok. 2 ‰, przy czym w 18 państwach ujemny - najniższy na Ukrainie (-5,9‰), w Rosji, na Łotwie i w Bułgarii. Najwyższy przyrost naturalny występuje w Albanii (10‰) i Irlandii (6,6‰). Średnia długość życia wynosi 78 lat. Ludność miejska stanowi 73% populacji.