Przebieg granic Europy jest przedmiotem licznych sporów i kontrowersji. Kwestia ta jest rozstrzygana w nauce różnych krajów, a najwięcej odmienności w sprawie wykreślenia granic obu części świata występuje w nauce anglosaskiej. Polska interpretacja przebiegu granicy Europa-Azja jest zgodna z ustaleniami Międzynarodowej Unii Geograficznej. Jedynymi granicami Europy, co do których nie ma sporów, są granice północna, zachodnia i znaczna część południowej, które to granice mają charakter naturalny w postaci mórz i oceanów. Wyznaczenie umownej granicy z Azją na wschodzie i południowym wschodzie wzbudza kontrowersje. Powszechnie przyjęto, że Europa rozciąga się od Oceanu Atlantyckiego na zachodzie do gór Ural na wschodzie (przy czym problem przynależności samych tych gór jest kwestią sporną: w Polsce przyjęto, iż są one częścią kontynentu), oraz od Morza Arktycznego na północy do Morza Śródziemnego i Morza Czarnego na południu. Największy problem stanowi wyznaczenie granic Europy na południowym wschodzie: polska nauka, w ślad za ustaleniami MUG uważa, iż stanowi ją obniżenie Kumsko-Manyckiego na południu, natomiast w naukach innych krajów wyznacza się kilka odmiennych wersji przebiegu tej granicy, przesuwających kraniec kontynentu w tym rejonie daleko na południe, w niektórych propozycjach o ponad tysiąc kilometrów w stosunku do ustaleń Międzynarodowej Unii Geograficznej.